Ατιτλο 11

 

Κάτω από τη φυλλωσιά ,

του γέρο πλάτανου,

σμίγοντας τα όνειρα μας,

χτίζαμε το Μέλλον.

Ήταν ανθρώπινα, ζεστά

και σαν το μπόι μας μικρά.

Ένα τραγούδι ερωτικό,

μέσα στη νύχτα.

Άλλαξαν χρώματα πολλά,

κόκκινα, γκρίζα και μαβιά.

Γίναν πουλιά, γίναν θεριά

και στη καρδιά μικροί αλήτες.

Κι απόψε, σαν και τότε στα παλιά,

τ’ αχτένιστα σου τα μαλλιά,

ένα φεγγάρι τα στολίζει ανατέλλον.

 

                                         13 Ιούλη 2000

Θλιμμένα μάτια

 

Ατιτλο 6

Δως μου τα χέρια σου

Τα πιο γλυκά μου όνειρα, ήταν τα ερωτικά,

που μόνος μου τα έπλαθα, με ερωτοπεθυμιές,

στα μπάρκα, σαν χανόμουνα σε ρότες μακρινές.

Σε όλα μου τα όνειρα, πρώτη ήσουν στο χορό

κι εγώ κρυφά καμάρωνα και έριχνα μπαξίσι,

στα όργανα που έπαιζαν, απ’ το πρωί ως τη δύση.

Σ’ όλες τις θάλασσες της γης, περπάτησες στο κύμα

και χάιδευες τις ηδονές, με τ’ ακροδάχτυλα σου,

χάδι στο χάδι, έγινες στο ποίημα μου ρίμα.

Στον Ινδικό ήσουν η μούσα μου. Στο Αιγαίο ήσουν ξένη.

Στα όνειρα μου ολόγυμνη. Στο φως καλοντυμένη.

Ονειρεμένη μου, της σκέψης και του πόθου,

πολλά ταξίδια κάναμε στις θάλασσες του κόσμου,

μα για να φθάσω στη στεριά, τα δυο σου χέρια δόσμου.

16.08.2002

Νυχτοφτερουγίσματα

 

Πουλί έγινες αγάπη μου και θέλεις να πετάξεις.

Βάλε φτερά στο όνειρο, στον ουρανό να φτάσεις.

Της νύχτας έγινες πουλί και νυχτοφτερουγίζεις

κι από κλαδί, σ’ άλλο κλαδί, χαλάς φωλιές και χτίζεις.

Της νύχτας το φτερούγισμα, πουλί μου να προσέχεις,

και τις φωλιές στα σκοτεινά, μη τύχει και μπερδέψεις.

Τα άστρα λάμπουν όμορφα, στου ουρανού το θόλο,

μα μόνο τ’ άστρο του Βορρά, δείχνει το Βόρειο Πόλο.

Γλυκό ‘ναι το φτερούγισμα, στης νύχτας την αγκάλη,

μα όπως το γλυκό κρασί, μπορεί να φέρει ζάλη.

Στα νυχτοφτερουγίσματα, τ’ άστρα μη σε γελάσουν

και σαν σου πάρουν τα φιλιά, τη μέρα σε ξεχάσουν.

Πουλάκι μου και τα πουλιά, προσέχουν σαν πετούνε,

βάζουν σημάδια στη φωλιά, για να την ξανά βρούνε.

Η νύχτα φεύγει γρήγορα, περνά σαν να ΄ναι αγέρας

και όλα τα μπερδέματα, θα δουν το φως της μέρας.

Αρμενίζοντας στη Μαύρη Θάλασσα

3 Νοέμβρη 2001

Στη δίνη του ανέμου

 

Στη δύνη του ανέμου και στης βροχής τις στάλες,

μια Τρίτη κάποιου Μάρτη και ‘γω ερωτεύτηκα.

Στον ουρανό ανέβηκα με κρεμασμένες σκάλες

για ένα φιλί να πάρω , που τ’  ονειρεύτηκα.

 

Μονάχος,  με τα όνειρα τις νύχτες,

τι ‘χω να φοβηθώ.

Των πόθων μου οι  αλήτες

με πάνε όπου ποθώ.

 

Έκλεισαν τα παράθυρα και κλείδωσαν τις πόρτες,

μια νύχτα με πανσέληνο που βγαίνουν τα στοιχειά.

Κάνω και ‘γω με τ’ όνειρο στη γειτονιά της  βόλτες

σαν τον φαντάρο που φυλά στα σύνορα σκοπιά.

 

Φιλί όμως δεν βρήκα,

ούτε και αγκαλιές.

Κρυφά σαν κλέφτης μπήκα,

σε αδειανές καρδιές.

 

Μοναχικός διαβάτης, στην  αδειανή πλατεία,

παίζω με τη σκιά μου, κρυφτό και τρίλιζα.

Γυμνή στην αγκαλιά μου κοιμάται η πολιτεία

κι ανάσες μεθυσμένες, στους δρόμους μύριζα.

 

Στη ζάλη των ανέμων,

πετώ  χαρταετό.

Στο βάθος των πυθμένων

και τ’ όνειρο πετώ.

 

                                          Αύγουστος 2005.

                                          Ινδικός ωκεανός

Ερωτικό ταξίδι

 

Μια νύχτα ξελογιάστρα, νύχτα καλοκαιριού,

μας βρήκε το φεγγάρι

και έσβησαν οι φάροι.

 Μαζί στα κουτουρού ,σαλπάραμε για αλλού,

σε πέλαγα αταξίδευτα

 που δεν τα βρίσκουν γλάροι.

Το χέρι σου κρατούσα, τον ουρανό κοιτούσα

και ήσουνα τ’ αστέρι μου,

 που χρόνια αναζητούσα.

Ακολουθούσαμε τυφλά, του φεγγαριού τη ρότα

σαν πλοίο ακυβέρνητο,

 που ‘χει σβηστά τα φώτα.

Σφιχτά αγκαλιασμένους μας βρήκε η χαραυγή,

μας ζήλεψε ο ήλιος,

 που βιάστηκε να βγει.

Φαντασία

Ήρθες απόψε στη βαρδιόλα να με δεις,

σε βάρδια ωκεάνια, μεσάνυχτα και κάτι.

 Κρυφοκοιτάζει o Sirius ,o  αναιδής

κι όλο σου κλείνει πονηρά το μάτι.

 

Την ομορφιά σου ζήλεψε και τ άσπρο σου φουστάνι

και τα μαλλιά που ανέμελα, ριγμένα είχες στους ώμους.

Θαρρούσε με τη λάμψη του, πως θα σε ξετρελάνει,

γιατί δεν ήξερε της Γης, του Έρωτα τους νόμους.

 

Δεν ήρθες μεσοπέλαγα για να φλερτάρεις άστρα.

Τον Ναύτη σου ήρθες για να δεις, που μήνες ταξιδεύει,

και το καημό της μοναξιάς,  πλέκει  σαν σαλαμάστρα

κι ότι ποθεί στον ύπνο του και στ’ όνειρο γυρεύει.

 

Μ’ αγκάλιασες και γύρισες στον Sirius τη πλάτη,

και σ’ ένα σύννεφο περαστικό, έκρυψε τη ντροπή του.

δεν το περίμενε ποτέ, να μείνει αμανάτι

και έψαχνε της ήττας του, να βρει άκρη του μίτου.

 

Στη Γη του είπε ο Aldebaran, που του κρατούσε τσίλια,

δεν τα μοιράζουν τα φιλιά, στων αστεριών τη χάρη.

Όσες γυναίκες αγαπούν, δεν λογαριάζουν μίλια,

στο Ναύτη δίνουν τα φιλιά και σκας εσύ ζηλιάρη.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

 

Παίζω στο πιάνο μου χαρούμενο σκοπό.

Γέμισε η αυλή μου με φεγγάρι.

Ένα τραγούδι όμορφο θα πω,

σαν του γιαλού, λευκό μαργαριτάρι.

 

Απλώνω της ελπίδας τα πανιά,

αφήνω τον καιρό κι όπου με πάει.

Καινούργιος χρόνος πάλι απόψε αρχινά.

Αλήθεια πως περάσαν τόσοι άλλοι?

 

Το παραθύρι της καρδιάς μου ανοιχτό.

Είχα καιρό να νοιώσω τόσο ωραία.

Το αεράκι που φυσά, είναι αρκετό

κι η συντροφιά μας, όμορφη παρέα.

 

Πριν λίγο ε-σταμάτησε η βροχή.

Λάμπουν στο φως οι τελευταίες στάλες.

Καινούργια ας κάνουμε απόψε μια αρχή,

του ουρανού, ν’ ανέβουμε τις σκάλες.

 

Όλες τις νότες μου θα βγάλω στο σεργιάνι

και τις βαρκούλες θα στολίσω στο λιμάνι.

Στις φαντασίας μου τον κόσμο θα βρεθώ.

Έχω καιρό, ως το πρωί να ονειρευτώ.

 

                    Ινδία – 30 Δεκέμβρη ‘93

Διαδρομή Ονείρων

 

Τις νύχτες με τα όνειρα, ονειροταξιδεύω

και της ζωής μικρές χαρές, στον ύπνο μου γυρεύω.

Κυκλάμινα

Κάποτε,

την απαλότητα των χρωμάτων

και το ισχνό κορμάκι των κυκλάμινων,

καμάρωνα

στις σχισμές των βράχων.

Ζήλευα,

Τον Ρίτσο,

μέχρι που τα άφησε ορφανά

κι έφυγε,

στο στερνό του ταξίδι

Ήμουν άδικος.

Οι Μεγάλοι ποιητές

κι ο αληθινός έρωτας,

δεν φεύγουν ποτέ.

Πρόσφατα,

σ’ένα εφιαλτικό όνειρο,

πάλεψα με τον θάνατο .

Όπως ήταν φυσικό,

νικήθηκα.

Στις ρωγμές του πέτρινου τάφου μου,

φύτρωσαν μικρά,αθώα,κυκλάμινα

και ζωντάνεψαν του ποιητή

οι στίχοι.

Νεκρός χάϊδεψα τα αιθέρια άνθη τους

και ήρεμος,

συνέχισα τον ύπνο μου.

                       Ινδικός 23 Μάη ‘94

Γλυκιά η Επέτειος κι η Μοναξιά μεγάλη!

Στη φωτογραφία σου,σε κοιτώ στα μάτια.

Το σκοτάδι χάνεται, με φωτίζουν τ΄ άστρα.

Τα γαλάζια γράμματα,πάνω στο τραπέζι,

μ’ αναμνήσεις όμορφες,η καρδιά μου παίζει.

Όλα είναι όμορφα,όταν σε θυμάμαι,

να κρατάς το χέρι μου και να προχωράμε.

Τα λουλούδια ανθίζουνε μέσα στον χειμώνα,

το χαμόγελο σου,κόκκινη ανεμώνα.

Όλα είναι όμορφα,όταν σε θυμάμαι,

να μου σιγοτραγουδάς,τ’ άστρα να μετράμε.

Είν’ ο κόσμος όμορφος με τα βάσανα του,

στ’ όνειρο μας βλέπουμε, μόνο τα καλά του.

Όλα είναι όμορφα,όταν σε θυμάμαι,

μ’ ένα σου χαμόγελο, τ’ άσχημα ξεχνάμε.

Τ’ αηδόνι κελαηδεί πάλι στην αυλή μας

κι όρκος στην αγάπη μας,το ζεστό φιλί μας.

Στη φωτογραφία σου και στα γράμματα σου,

                              κάνω όνειρα γλυκά,που ‘ναι και δικά σου.                                

Αγάπη, στην Αγάπη μας,στέλνω χρόνια πολλά,

λουλούδια,τριαντάφυλλα κι ερωτικά φιλιά.

         Ισημερινός – 10 Αυγούστου ‘90                      

Ονειροπαρμένος

Με τ’ όνειρο στον ύπνο μου,

έρχεσαι κάθε βράδυ

και ονειροζαλίζομαι,

στο πρώτο σου το χάδι.

Της νύχτας μου αρχόντισσα,

ρεμπέτισσα και μόρτισσα.

Με έκανες ξενύχτη,

στον έρωτα σου,αλήτη.

Νοιώθω κοντά σου βασιλιάς,

άρχοντας μα και κερατάς.

Παίξε μαζί μου, μη σε νοιάζει,

καράβι στα βαθιά βουλιάζει.

Χόρεψε τσιφτετέλια,

στου μπουζουκιού τα τέλια.

Γυμνή και μη σε μέλει,

για του έρωτα τα βέλη.

Παίξε το κομπολόι σου,

μα μη μετράς τις χάνδρες.

Οι καημοί τού έρωτα,

είναι μόνο για άνδρες,

Αχ έρωτα μπαγάσα,

Γλυκέ μου καημέ,

Μου κόβεις την ανάσα,

έρωτα κεραυνέ.

                        9 Μάη ‘99

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Παίζω στο πιάνο μου χαρούμενο σκοπό.

Γέμισε η αυλή μου με φεγγάρι.

Ένα τραγούδι όμορφο θα πω,

σαν του γιαλού,λευκό μαργαριτάρι.

Απλώνω της ελπίδας τα πανιά,

αφήνω τον καιρό κι όπου με πάει.

Καινούργιος χρόνος πάλι απόψε αρχινά.

Αλήθεια πως περάσαν τόσοι άλλοι?

Το παραθύρι της καρδιάς μου ανοιχτό.

Είχα καιρό να νοιώσω τόσο ωραία.

Το αεράκι που φυσά, είναι αρκετό

κι η συντροφιά μας,όμορφη παρέα.

Πριν λίγο ε-σταμάτησε η βροχή.

Λάμπουν στο φως οι τελευταίες στάλες.

Καινούργια ας κάνουμε απόψε μια αρχή,

του ουρανού,ν’ ανέβουμε τις σκάλες.

Όλες τις νότες μου θα βγάλω στο σεργιάνι

και τις βαρκούλες θα στολίσω στο λιμάνι.

Στις φαντασίας μου το κόσμο θα βρεθώ.

Έχω καιρό,ως το πρωί να ονειρευτώ.

                    Ινδία – 27 Δεκέμβρη ‘93

Η Αγάπη είναι παντού

Τι είναι αυτό που το λέμε αγάπη?

Μήπως

Ένα κυκλάμινο στην σκιά των ματιών σου.

Μια ανεμώνη κι ένα κρινάκι την άνοιξη.

Η μαργαρίτα που ρώτησα αν μ’ αγαπάς.

Οι δροσοσταλιές στη κάψα του καλοκαιριού.

Μια χούφτα δροσερό νερό στην έρημο.

Το χαμόγελο όταν ονειρεύεσαι.

Το όνειρο που με φέρνει κοντά σου.

Οργανάκι

Στο παλιό το οργανάκι

έχουν σπάσει οι χορδές.

Αχ! μικρό μαντολινάκι,

ζούσες σ’ άλλες εποχές.

Τον σεβντά με μαντινάδες,

σ’ ολονύχτιες καντάδες,

τον νανούρισες.

Μιας αγάπης το χατίρι,

καημός στο παραθύρι,

που τραγούδησες.

Αχ! μικρό μου οργανάκι

και ζωή αλλοτινή,

στο στενό της το σοκάκι,

την προσμένω να φανεί.

Περασμένα μεγαλεία

και γλυκές αθιβολές,

κύκλους κάνει η Ιστορία,

μαντολίνο μου, μη κλαις

                      13/Μάη ‘99

Πάμε σαν άλλοτε

Παίζω στη κιθάρα μου,νότες απαλές,

σαν κι αυτές που παίζαμε,άλλες εποχές.

Τότε που βασιλικός,μύριζε στη γλάστρα

και κρυφά με φίλαγες,κάτω από τ’ άστρα.

Καλώς ήρθες Έρωτα, απ’ τα περασμένα

και τραγούδια μου ‘φερες,που ‘χα ξεχασμένα.

Αναμνήσεις όμορφες,οι γλυκές καντάδες,

στις φτωχές τις γειτονιές,με τις φεγγαράδες.

Τα μαλλιά ασπρίσανε,πέρασαν τα χρόνια.

Τίποτα αγάπη μου,δεν κρατάει αιώνια.

Άστο το χαμόγελο,στη καρδιά ν’ ανθίσει.

Όνειρο η ανάμνηση,σαν δάκρυ ας κυλίσει.

Παίζω στη κιθάρα μου και σου τραγουδώ,

τι ωραία έκπληξη,που ‘ρθες να σε δω.

Βάλε στα ποτήρια μας, δυο γουλιές κρασί

και σιγοτραγούδησε σαν παλιά κι εσύ.

                                    

                                    Kashima-Japan

                                  Πρώτη Σεπτέμβρη ‘90

Λιόγερμα

Σε είδα στου ήλιου το λιόγερμα,

μια αχτίδα του ήσουν και Συ.

Την καρδιά μου πλημμύρισαν χρώματα,

χαρωπές ζωγραφιές την ψυχή.

Χρώμα κόκκινο βαθύ,

σκέπασε  τα όνειρα μου.

Με φιλή καυτό του ήλιου,

φίλησα την κοπελιά μου.

Στη θαλασσινή φωλιά του,

βιάστηκε ο ήλιος να κρυφτεί,

το φεγγάρι π’ ανατέλει,

τη δική σου έχει μορφή.

Το πιό όμορφο λιόγερμα,

ζωντανές αναμνήσεις,

Με αγάπης χιλιόχρωμα νήματα,

πλουμίδια Ποιητή, να κεντήσεις.

                   9 Αυγούστου ‘86

Δώρο της Νύχτας

Άφησα απόψε ανοιχτή του ονείρου μου τη πόρτα,

κι ήρθε η αγάπη η παλιά, όπως ερχόταν πρώτα.

Στο ‘να της χέρι γιασεμί και στ’ άλλο το φεγγάρι,

κρατούσε και μου τα’ άφησε δώρο στο μαξιλάρι.

Έσκυψε και με φίλησε και το φεγγάρι εχάθει,

του Έρωτα είναι γλυκά, τα μήλα και τα λάθη.

Σαν μεθυσμένος τριγυρνώ, μέσα στη κάμαρά μου,

σημάδι βρίσκω ότι ζω, τις νύχτες στα όνειρα μου.

Στη κάμαρη της μοναξιάς και των κρυφών μου πόθων,

ερωτικών συλλογισμών, αληθινών και νόθων.

Κάνε Θεέ του Έρωτα, τ’ όνειρο μη τελειώσει,

μη βγει ο ήλιος το πρωί, ποτέ μη ξημερώσει.

                                          Ινδικός, Σεπτέμβρης 2005.

Η μάχη των αισθήσεων

Έκλεισα τα μάτια και σ’ ονειρεύτηκα,

σαν μια κόκκινη,τεθλασμένη φωτογραμμή.

Σαν αστραπή.

Σαν πύρινη γλώσσα,

που σβήνει και χάνεται,

βαθιά μεσ’ τη καρδιά μου.

Μέστωσαν των βυζιών σου οι ρώγες

και τρύπησαν ,

το καλοκαιρινό φόρεμα της νύχτας,

την ώρα που ανέτειλαν δυο άστρα,

τα μάτια σου.

Στο αμυδρό τους φως,

κράτησα τρυφερά το χέρι σου

και η αφή κέρδισε,

στη μάχη των αισθήσεων.

Με της καρδιάς μου τους χτύπους,

ο Έρωτας χειροκρότησε τη Νίκη.

Ο Χρόνος, με χρυσοκλωστές

και με δαφνόφυλλα,

έκλεισε τις πληγές στο τρύπιο φόρεμα,

λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει.

Με μια πιρόγα,

κόντρα στο ρεύμα ταξιδεύω.

Μοναχικός και ξεχασμένος ναυαγός,

μεσ’ τα θολά νερά των παραισθήσεων.

Μαντήλι σου κουνώ

και ονειρεύομαι.

                            Νότιος Ατλαντικός

                              13 Γενάρη ‘96