Αραξοβόλι


Χρόνια και χρόνια μοναχός, ταξίδευα τις νύχτες
και το ταξίδι μέτραγα,με μοίρες και διαβήτες.
Πάνω σε χάρτες ναυτικούς,ε-χάρασα πορείες
κι όλο ζητούσα να βρεθώ,σε νέες πολιτείες.

                               Του ψεύτη κόσμου τις χαρές, ποθούσα να αρμέξω,
                               μα το ταξίδι τέλειωσε,δεν έχω να διαλέξω.
                               Γιά νιούς είναι τα όνειρα και νιός εγώ δεν είμαι.
                               στ’ αραξοβόλι άραξα, και πάντα ενθάδε κείμαι.


                                                                                                 
                                                                                       Galveston Offshore-21/09/02

Σεργιάνι τη νύχτα


Κάτω από το φως των αστεριών του Νότου,
σεργιάνισα μια πανσέληνο νύχτα.
Ώρες ακολουθούσα τη σκιά σου
και τα λυτά στη πλάτη σου,μαλλιά.

                                        Αύγουστος ‘96


Υπάρχει λύση? ΝΑΙ!!!!!!!!!!!


Το πεφταστέρι ακολουθώ και χάνομαι μαζί του,
μια νύχτα με πανσέληνο, χωρίς να κάνω ευχή.
Έψαχνα χρόνια για να βρω, κάποια αρχή του μίτου,
και μπέρδευε κάθε φορά, το τέλος κι η αρχή.

Με έπνιγε το άδικο και πάλευα για δίκιο
κι πίστευα είναι εύκολο, τη λύση για να βρω.
Στον άνεργο θα έλεγα, να μη πληρώνει ενοίκιο
και στα παιδιά των φαναριών, θα δίνω εγώ Ευρώ.

Θα έκαβα σε μια πυρά, τις λίστες των ανέργων
και για δουλειά θα πήγαιναν, όλοι τους με χαρά.
Δημιουργοί θα ήτανε, εργάτες νέων έργων
και Παρθενώνες θα ‘χτιζαν, με χέρια στιβαρά.

Φρέσκο ψωμί, ζεστό φαί  θα είχε το τραπέζι
και το κρασί θα πίναμε μονάχα για το κέφι.
Κάθε παιδί ανέμελα το τόπι του να παίζει
και ο χορός να αρχινά, μονάχα μ’ ένα ντέφι.

Τόσο απλά τα εύρισκα, μες στου μυαλού τη σκέψη,
στην πράξη μέχρι πρότινος  έμπλεκα το κουβάρι.
Του δίκιου με του άδικου, δεν γίνεται η στέψη
είναι εχθροί και δεν μπορεί, να γίνουνε ζευγάρι.

Με τους εχθρούς είμαι εχθρός και με τους φίλους φίλος.
Στο άδικο θα ‘μαι παρών και όχι λιποτάχτης.
Βρήκα την άκρη που έψαχνα, τώρα θα γίνω σκύλος.
Το πεφταστέρι άφησα, του δίκιου είμαι Αντάρτης.

Αφού θέλουνε πόλεμο, μπορώ να πολεμήσω,
για τη δουλειά, για το ψωμί και του παιδιού το γάλα.
Εγώ μαζί με σένα ‘ναι, μπορώ να τους κερδίσω,
αρκεί να το πιστέψουμε και θα ‘ναι ο ήλιος ντάλα.

                                      Γούβες 5 Φλεβάρη 2017

Η στέρηση του Ναύτη

  Στα πέλαγα τον ναυτικό, δεν τον ‘ναι πιάνει ζάλη, μα της γυναίκας η στέρηση, του ‘ναι πολύ μεγάλη. Κοιμάται κι ονειρεύεται, ξυ...