Δώρο της Νύχτας


Άφησα απόψε ανοιχτή του ονείρου μου τη πόρτα,
κι ήρθε η αγάπη η παλιά, όπως ερχόταν πρώτα.

Στο ‘να της χέρι γιασεμί και στ’ άλλο το φεγγάρι,
κρατούσε και μου τα’ άφησε δώρο στο μαξιλάρι.

Έσκυψε και με φίλησε και το φεγγάρι εχάθει,
του Έρωτα είναι γλυκά, τα μήλα και τα λάθη.

Σαν μεθυσμένος τριγυρνώ, μέσα στη κάμαρά μου,
σημάδι βρίσκω ότι ζω, τις νύχτες στα όνειρα μου.

Στη κάμαρη της μοναξιάς και των κρυφών μου πόθων,
ερωτικών συλλογισμών, αληθινών και νόθων.

Κάνε Θεέ του Έρωτα, τ’ όνειρο μη τελειώσει,
μη βγει ο ήλιος το πρωί, ποτέ μη ξημερώσει.



                                          Ινδικός, Σεπτέμβρης 2005.

Σκέψεις πελαγισιες

Στο ανοιχτό το πέλαγος, οι σκέψεις αρμενίζουν,
ωσάν τους γλάρους λεύτερες τον κόσμο ατενίζουν.
Πότε τραβάνε προς Βορρά και φθάνουνε στο Νότο,
κι αν ο πουνέντε τις τραβά, αυτές τραβούν σιρόκο.
Με το φεγγάρι συντροφιά, τις νύχτες ταξιδεύουν
και στων κυμάτων τις κορφές, ανέμελες χορεύουν.
Η λευτεριά των σκέψεων, σαν την βεντάλια ανοίγει
κι η σκέψη η ελεύθερη, με τη σκλαβιά δεν σμίγει.
Κάλιο της πρέπει ένας πνιγμός, τη λευτεριά αν χάσει,
γιατί αν ζήσει στη σκλαβιά, απ’ το καημό θα σκάσει.

                                               18/Ιούνη 2016

Μοναξιά


Σε μια βραδιά αφέγγαρη, στ’ ωκεανού τη μέση,
κάνω ευχή να σμίξουμε,μα άστρο δε λέει να πέσει
Αχ! πέσε πεφταστέρι μου, καν΄η ευχή να πιάσει
κι ότι ποθώ με τ΄ όνειρο, στον ύπνο μου να  φθάσει

Καπνίζω σέρτικο καπνό, πίνω φθηνό ουίσκυ,
αυτό που μόνο μπόρεσα στη ζούλα για να βρω,
και ζαλισμένος σκέφθηκα, τίποτα δεν μ’ ανήκει,
γι’ αυτό με ελπίδες ψεύτικες, περνάω τον καιρό.

Μπερδεύω ρότες, μπούσουλες και χάρτες ναυτικούς
κι άδικα ψάχνω για να βρω ανθρώπους πιστικούς
Την Βερενίκη στ’ ουρανού το θόλο  ξεχωρίζω,
κι αφού ακόμα αυτό μπορώ, πως θα σε βρω ελπίζω.

Μ’ ελπίδες όμως η ζωή, δεν φθάνει στην Ιθάκη
κι ούτε τη βάρκα κυβερνάς, μ’ ένα σπασμένο διάκι.
Κάλλιο λοιπόν ένας πνιγμός σε πέλαγο βαθύ,
                                   εκεί το ξόρκι το κακό, μπορεί και να λυθεί.

                          
                                             Fujairah anchorage
                                              22/02/2009

Η στέρηση του Ναύτη

  Στα πέλαγα τον ναυτικό, δεν τον ‘ναι πιάνει ζάλη, μα της γυναίκας η στέρηση, του ‘ναι πολύ μεγάλη. Κοιμάται κι ονειρεύεται, ξυ...